บทที่ 82 ผีเข้า

"พักซะนะ พาฝัน…"

เขากระซิบเสียงแผ่ว ขณะที่มือหนาเลื่อนปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของเธอออก แล้วก่อนที่เขาจะทันได้ห้ามใจตัวเอง… ริมฝีปากของเขาก็แตะลงบนแก้มนวลของเธอแผ่วเบาอีกครั้ง

มันเป็นสัมผัสที่อ่อนโยน… อบอุ่น… และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาไม่กล้าเอื้อนเอ่ยออกมา

 แต่แล้ว…

"เหมันต์..."

เสียงเรียกชื่อเขาแผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ